Quasi dieci anni in italia, ma c’è un posto
dove si scorda l’odore del tempo:
Solo pietre bianche e verdi cespugli,
l’odore fresco-amaro del cardo,
il canto degli usignoli.
Le nuvole estive pendono sulle doline,
quando il mondo offusca i miei occhi
trovo rifugio in questo splendore. E in giorni come questi che mi manca la mia terra, qua ho tutto e non mi manca niente, ma una parte del tuo cuore rimane la, strappata da quel aquila a due teste, ne hai fatta di strada o S hqipe. Auguri mia Albania, Auguri per i tuoi 100 anni di indipendenza. PROUD TI BE ALBANIAN!
Gati dhjetë vjet në Itali, por eksiston është një vend i
ku ju harroni erën ë kohës:
Vetëm gurë të bardhë dhe shkurre gjelbër,
era e freskët e hidhur gjemb
kënga e bylbylave.
Retë e verës varet sinkholes,kur bota mjegullon sytë e mi
gjej strehë në këtë shkëlqimin. Dhe në ditët si këto me mungon vendi im, unë kam çdo gjë këtu dhe nuk me mungon asgje , por një pjesë e zemrës time mbetet, shqyer nga shqiponja dykrenore, ju keni bërë një rrugë të gjatë o Shqipe. Urime o shqiperia ime, Gezuar 100 vjet pavarësisë. Krenar c’e jam shqiptar!
—
Ernald Matoshi
(at Toshi Residence)
